Vilu je Wagner izgradio između 1886. i 1888. godine kao privatnu rezidenciju za sebe i svoju suprugu Louise.
Ovaj objekat, okružen zelenilom, ubrzo je postao poznato okupljalište bečke elite.
Tokom letnjih salona i prijema ovde su se susretali velikani poput Gustava Klimta, Adolfa Loosa i Gustava Mahlera, čineći vilu jednim od kulturnih centara tadašnjeg Beča.
Od zaborava do umetničkog preporoda
Nakon zaplene imovine u periodu nacističke vladavine, vila je decenijama bila zapostavljena i pretila joj je potpuna propast.
Preokret nastaje početkom 1970-ih godina, kada se u nju useljava poznati umetnik Ernst Fuks, jedan od najznačajnijih predstavnika bečkog fantastičnog realizma.
Fuks je dve godine posvetio obnovi vile – delimično po originalnim nacrtima, a delimično prema sopstvenoj umetničkoj viziji.
Tako je nastao muzej u kojem su danas izložena njegova slikarska dela, skulpture i dizajnerski nameštaj.
Arhitektonska vrednost i dodatna atrakcija
Stil vile oslanja se na historicizam, a Vagner ju je projektovao kao omaž italijanskom arhitekti Andrei Paladiju, kojeg je posebno cenio.
Neposredno pored, na broju 28, nalazi se još jedna vila Ota Vagnera iz perioda 1912/1913. godine, znatno jednostavnijeg izgleda i u modernijem arhitektonskom stilu, što pruža zanimljiv kontrast prvobitnom zdanju.